Van horen zeggen, of zelf aan meegedaan; veel zeilers kennen de Cowes Week. Met als vaarwater de Solent, mooi en tactisch uitdagend vanwege sterke stroming, lokale weersystemen en heftige windshifts. Met lange wedstrijdbanen voor het veld van maar liefst 1036 deelnemers, variërend van de Laser SB3 tot Open 60’s en Supermaxi’s. En met het mooie Royal Yacht Squadron, vanwaar de rij glimmende kanonnen worden bediend tijdens start en finish. Na onze resultaten van de afgelopen jaren hopen we dat de kanonnen nu voor ons zullen bulderen. Team Yellow Rose doet verslag van Cowes Week 2005 in de X-332 klasse.
De Yellow Rose vaart menig zomer in Groot-Brittannië om daar de competitie van andere X-332’s op te zoeken, zoals tijdens de UK National Championships en de Cowes Week. Directe tegenstand en minimale onderlinge technische verschillen, fanatiek op het water en ontspannen op de steiger. Na een jaarlijkse verbetering van de prestaties tijdens Cowes Week en na het winnen van Cork Week 2004 in de X-332 klasse, resten ons twee doelstellingen voor Cowes Week 2005; we willen nu eindelijk eens het kanonnetje horen voor de line honours, bovendien hopen we ook in de serie het beste resultaat neer te zetten.
Zestien X-332’s hebben zich ingeschreven voor Cowes Week 2005, waaronder een aantal dat ook deelnam aan de UK Nationals in Torquay. De klassenvoorzitter vertelt ons dat er meer deelnemers waren gekomen als er niet zo veel mooie evenementen tegelijk zouden zijn.
Tijdens Cowes Week racen de X-332’s onder IRC-handicap; de onderlinge verschillen zijn echter minimaal. Een paar dagen na Torquay ligt de Yellow Rose al aan de steiger in Cowes. De anti-fouling schuren we voorzichtig bij. En lichter is sneller, dus gaat de hele toer-uitrusting van boord; de plastic beschermkapjes van de meters fungeren deze week als ontbijtbord. Inmiddels arriveren ook andere Nederlandse deelnemers aan de steigers, zoals de Weerga, de Daikin Airco, de Winsome en de Balans. Op vrijdag, één dag voordat de serie begint, varen we een oefenwedstrijd tegen de Winsome en de X-332 Fatjax. Deze laatste is voor ons een onbekende en dus direct een goede sparringpartner. Onze prijs is een glas Lager in één van de vele pubs in Cowes; na de wedstrijdreeks met felle tegenstand in Torquay zijn we voorbereid en voorzichtig optimistisch…
Een glorieuze reeks met stille kanonnen
Op zaterdag is de eerste race, een gekrioel in de haven, een drukte op het water en wát een indrukwekkende boten varen er rond. Om die drukte te verdelen, is er behalve de startlijn voor het Royal Yacht Squadron een startlijn elders op de Solent. Over de marifoon krijgen we de coördinaten door van dit committee vessel. Het is zwaar bewolkt en de windkracht 5 is vlagerig. Terwijl de rest van het veld de genua 3 op heeft, hijsen wij de grotere genua 2. Het hele veld start zeer scherp deze eerste race, wij starten te behoudend en moeten een gaatje zoeken om vrij te varen.
Mede dankzij de recente training in Torquay varen we in de vrije wind hard en goed op de windshifts. Hierdoor weten we de bovenboei net als eerste te ronden, met dicht achterop een ploeg achtervolgers onder leiding van Pittolo Bill. Verderop geven we onze voorsprong bijna weg in het reach-rak: terwijl Fatjax onder gennaker inloopt, zijn wij als eerste boot op zoek naar het tijdelijke merkteken. Het merkteken blijkt een motorbootje te zijn, we moeten direct hard oploeven om mooi te ronden…en dan blijkt dat ons genuaval muurvast zit. Tijdens een afzichtelijke ‘boei’-ronding weten we te herstellen. Ons geluk is dat ook Fatjax het motorbootje overzeilt, zij sluiten weer achter ons aan. Een typisch effect is de trechter tussen de East- en West Solent; de wind neemt hier een aantal knopen toe; aan de wind varen we overpowered het tochtgat in naar de finish. We houden onze voorsprong vast en bij de finishlijn maken we ons klaar voor een plof en een rookpluim. De bemanning zit in de rail verwachtingsvol gedraaid richting het Royal Yacht Squadron…maar bij het finishen zwijgen de kanonnen.
Marten Jan controleert de instructies nog een keer, we varen nog een stuk door, maar uiteindelijk leggen we ons neer bij een geruisloze finish.
Zondag staat er 8 tot 10 knopen wind op de lange startlijn voor het Royal Yacht Squadron. We starten nu scherp in een windbaan halverwege de lijn, maar sluiten later toch achteraan een groep van 8 boten die onder de wal van Cowes was gestart - auw auw. Na een paar lange slagen stuurt tacticus Marten Jan ons diep onder de layline richting de eerste bovenboei. De sterke stroming doet verbazingwekkend goed zijn werk en duwt ons zo om de boei heen, binnendoor twee van onze tegenstanders. We weten in het reach-rak één team uit zijn concentratie te halen en lopen zo langzaam onder hen door. In het volgende aandewindse
rak zoeken we weer de vrije wind. Onder de wal maken we dankbaar gebruik van een aantal grote windshifts en verrassen koplopers Pittolo Bill en Elixir door voor hun neus de bovenboei te ronden. Direct gaat de spinnaker omhoog, doordat we vrije wind houden kunnen we de ideale koers varen en de voorsprong uitbouwen. Over deze wedstrijd hebben we echt een goed gevoel, bovendien is het een zonnige dag en dus een ideaal moment voor ons eerste ‘kanonnetje’. Weer is het aan boord stil van verwachting als we over de finishlijn varen …maar nee hoor, het blijft stil aan de waterkant! Voor de zekerheid varen we ook over de tweede finishlijn honderd meter verder. Achteraf blijkt dat het comité verwarring wil voorkomen bij de schepen die nog moeten starten…in de haven relativeert het ‘finish-biertje’ al veel, net als de feestjes op de wal.
Maandag was een dag zonder wind en dus zonder wedstrijd. Dinsdag steekt, na een paar uur hangen, bootjes kijken en recalibreren van de elektronica, een zuidwesten bries op. We worden weggeschoten voor een baan van 13 mijl in de West-Solent. Na een goede start vaart alleen de White Knight V een stuk voor ons. Op een zelfde manier als gisteren weten we de bovenboei onder de White Knight V door te ronden, met hen en FatJax lopen we op de rest van het veld uit. De rest van de wedstrijd proberen we te verdedigen op het veld achter ons, wat leidt tot knarsetanden als de vloot verschillende kanten van de Solent kiest. We varen hard en houden onze positie goed vast. Als we de finish naderen, vaart de RIB van Cowes Week Radio langszij voor een live verslag. We verheugen ons weer op de line honours, driemaal scheepsrecht, op volle snelheid varen we voor het Royal Yacht Squadron langs. Maar als de kanonnen nogmaals zwijgen, klinkt ook de radioverslaggever verbaasd. We zijn tevreden over de succesvolle races tot nu toe, maar teleurgesteld over de afronding ervan. Moeten we ons de volgende finish dan maar over de marifoon aankondigen?
…of een wedstrijdreeks van ‘net niet’?
De succesvolle reeks tot nu toe heeft zijn gevolgen; buren komen spontaan op de borrel, andere buren grappen over het feit dat ze in de schaduw zitten door de drie “Cowes-Week-Race-Winner” vlaggen aan het voorstag. Nieuwsgierige blikken naar de boot, alsof we iets heel anders doen, en ook de Daily Telegraph heeft ons gevonden. Maar, vanaf woensdag loopt het ineens allemaal iets anders…
Er staat een zuidwesten wind variërend tussen 12 en 20 knopen, een voor-stroomse start onder spinnaker richting de East-Solent. Met een genua 2 racen we achter de lijn langs, 20 seconden voor de start gaat de spinnaker omhoog en op snelheid varen we voor in het veld. Terwijl FatJax vlak naast ons vaart, profiteert Pittolo Bill van de vrije wind verderop. In het aandewindse rak neemt de wind toe tot 24 knopen, maar we weten met genua 2 net zo hoog en hard te varen als de concurrenten met genua 3. Bij de bovenboei ronden we dicht achter Pittolo Bill en met Fatjax op onze hielen. Onder spinnaker lopen we in de harde vlagen Pittolo Bill voorbij, ondertussen legt voordekker Nils een genua 3 klaar. Het laatste aandewindse rak naar de finish is lang, de wind is wat afgenomen maar het water is stukgevaren. We maken één keer een verkeerde slag, deze is fataal als we zien hoe FatJax zijn achterstand van 30 meter omzet in een kleine voorsprong! Ook aan de wind weten we nu niet de bootsnelheid van Fatjax te halen. De meters zeggen dat we hard gaan, bovendien lopen we op het veld uit. We moeten toezien hoe Fatjax met een veilige voorsprong de line honours haalt. En alsof het een dramaserie is, u raadt het al, FatJax wordt onthaald met een harde knal van één van de kanonnen.
We zijn donderdag nog gretiger na de onverwacht sterke tegenstand, we liggen al vroeg bij de committee line klaar. Dankzij een goede start op de goede plek slaan we een klein gaatje met de rest van de vloot, maar doordat ook FatJax vrij voor vaart lijkt deze wedstrijd nu al meer op matchracen. De hele wedstrijd is het stuivertje wisselen met onze concurrenten, ook deze jongens weten hoe ze snel door de Solents heen moeten varen. In het laatste aandewindse rak liggen we vlak achter FatJax, we proberen onder diens verdediging uit te komen door een uitgebreid tack-duel. Daarna kunnen we vrij varen, maar komen we er niet voorbij. Onder vergelijkbare weersomstandigheden als gisteren zien we wéér de FatJax iets uitlopen; we moeten het wéér stellen met een tweede plek. En ineens zijn er niet zo veel kansen meer over om het kanon voor de line honours te behalen, bovendien is nu ook de eindoverwinning heel spannend!
Op vrijdagochtend voorspelt Cowes Week meteoroloog Chris Tibbs 25 knopen wind. Boven de Solent een dreigende donkere lucht. Onder spinnaker start de hele X-332 vloot dicht bij elkaar, we zitten voorin maar komen niet goed vrij. Yellow Rose rondt als zesde de benedenboei. Ondanks de donkere lucht kiezen we voor de genua 2, als na een paar minuten de lucht op klaart betaalt deze zeilkeuze uit. Bij de eerste bovenboei onder de kust van Southampton is het spannend druk. Direct achter ons ronden ook Pittolo Bill en FatJax. De hele race strijdt deze kopploeg met elkaar, maar uiteindelijk moeten we voor de wind Fatjax voor ons laten. In het laatste aandewindse rak vanaf East-Solent richting finish varen we weer in de typische vlagerige wind en de onregelmatige golfslag, we weten eindelijk de bootsnelheid van FatJax te halen, we varen zelfs iets harder en hoger. Maar het is te laat, Fatjax verdedigt netjes en pakt de derde dag-overwinning.
Ontspanning voor morgen
Met nog één race te varen hebben we nog één kans op ‘het kanon’, bovendien bepaalt diezelfde race morgen de winnaar in de X-332 klasse. Na vandaag hangen er ook bij FatJax drie “Cowes Week Race Winner” vlaggen, de andere buren zitten nu volledig in de schaduw. Nu FatJax ook de overwinning ruikt, is het contact ineens veranderd. In plaats van gesprekken is het nu een kort “Hi”, de teams houden elkaar gespannen in de gaten op het moment dat de ander wat aan de boot sleutelt.’s Avonds wordt de Cowes Week feestelijk afgesloten door een stuntvliegtuig, gevolgd door een enorm vuurwerk. Bij FatJax naast ons verlaten gespannen gezichten direct daarna de boot voor een lange nachtrust, maar Marten Jan roept ons aan tafel voor een culinair hoogstandje uit eigen oven, en een ruim assortiment zorgvuldig geselecteerde wijnen zorgt voor de goede nachtrust.
De ontknoping
Weerman Chris Tibbs voorspelt weinig wind, 8 tot 10 knopen uit zuidwestelijke richting. De afgelopen week hebben we gezien dat we met dat weer harder varen dan FatJax. We besluiten te starten bij het startschip en daarna over stuurboord naar de kust toe te varen. Fatjax daarentegen is gestart aan het andere uiteinde van de startlijn. Onze goede start betaalt direct uit, samen met de Celavie en de Xtosea varen we hard en hoog voor Fatjax langs. Celavie rondt de bovenboei op een logische maar verkeerde manier, en met een voorsprong van 50 meter op Xtosea en FatJax gaan we tegenstrooms onder spinnaker richting finish, waarbij we twee keer de Solent moeten oversteken. Na de eerste gijpboei besluiten we om onder de kust met minimale stroom door te varen, terwijl Fatjax 200 meter naast ons op open water doorvaart.
Het lijkt alsof we iets terrein verliezen door minder wind. Marten Jan bepaalt het ideale moment om zo snel mogelijk de Solent over te steken richting Cowes, FatJax zit maar een paar scheepslengten schuin achter ons. Aan het eind van de oversteek sturen we ineens hard op om als eerste in de keerstroom terecht te komen. Slechts 10 meter van de kade met toeschouwers varen we onder spinnaker richting finish, tussen de moorings door en langs de gevaarlijke Castle Rock. Voor de kortste lijn varen we continu binnen de wind, terwijl Fatjax door steeds te gijpen dichterbij probeert te komen. Die paar scheepslengten kunnen niet genoeg zijn om op handicap te winnen. Op maar 15 meter voor het Royal Yacht Squadron langs varen we als eerste over de finish…EEN ZWARE KNAL EN EEN GROTE ROOKPLUIM VAN ÉÉN VAN DE KANONNEN OP DE WAL!! Wat een geweldig moment en wat een eersterangs plek om nu te finishen! Aan boord gaan van blijdschap de handen de lucht in, maar direct daarna wordt het stil en telt stuurman Hidde hardop de tijd tussen onze finish en die van onze achtervolgers: “40,41,42…”, tegenstrooms gaat het duidelijk minder snel…“50,51…” “Dit zou genoeg moeten zijn voor zo’n korte race”, mompelt Marten Jan nuchter... team Yellow Rose wint deze allerlaatste race, en daarmee de Cowes Week 2005 in de X-332 klasse! Bovendien verdienen we een 7e plek in de ‘Black Group Overall’, over alle kajuitjachten. En het mooiste van alles: deze laatste wedstrijd bulderde het kanon voor ons!
Alleen geregistreerde gebruikers kunnen reacties geven. Log in of registreer. Powered by AkoComment 2.0! |